Powołanie do świętości jest powszechne. Jest ono łaską i celem każdego wierzącego, a przypomina nam o tym Księga Kapłańska: „Bądźcie świętymi jak Ja, Pan i Bóg wasz święty jestem” /Kpł 19,2/. Już w liście apostolskim Novo millenio ineunte Ojciec Święty wyraził przekonanie, „że skoro chrzest jest prawdziwym włączeniem w świętość Boga poprzez wszczepienie w Chrystusa i napełnienie Duchem Świętym, to sprzeczna z tym byłaby postawa człowieka pogodzonego z własną małością, zadowalającego się minimalistyczną etyką i powierzchowną religijnością”. Pierwszym zadaniem Kościoła jest towarzyszenie chrześcijanom na drodze świętości, aby – oświeceni mądrością wiary- nauczyli się rozpoznawać
i kontemplować oblicze Chrystusa oraz ponownie odkryć w Nim własną autentyczną tożsamość i misję, którą Pan powierza każdemu. Kościół gromadzi w sobie wszystkie powołania, które Bóg wzbudza pośród swoich synów i staje się jakby świetlanym odbiciem tajemnicy Trójcy Świętej. Jest także „domem świętości”, a miłość Chrystusa, rozlana przez Ducha Świętego, stanowi jego duszę. W Kościele Jezusa Chrystusa są trzy drogi – sposoby doskonałości, świętości /kapłaństwo, stan życia konsekrowanego i życie świeckie/. Wszystkie trzy mają swoje godności, pochodzą od tego samego Boga i dotyczą osoby ludzkiej, podkreślając jej godność i nieprzemijalność. Każde powołanie w Kościele jest w służbie świętości. Jednak niektóre – jak powołanie do kapłaństwa czy życia konsekrowanego – są szczególnym powołaniem w tym względzie.

Świętość kapłańska wypływa z sakramentu kapłaństwa; to zjednoczenie z Bogiem i naśladowanie Chrystusa ubogiego, czystego i pokornego. Jest to miłość wobec dusz i oddanie dla ich dobra; to miłość do Kościoła, który jest święty i który pragnie naszej świętości. Jezus powołał apostołów, aby byli z Nim w uprzywilejowanej bliskości i nie tylko uczynił ich uczestnikami tajemnic Królestwa Bożego, ale oczekiwał od nich wierności większej i zgodnej z posługą apostolską, do której ich powołał. Wymagał od nich bardziej radykalnego ubóstwa, pokory sługi, modlitwy i pokuty jako skutecznych narzędzi apostolatu oraz bezinteresowności. Oczekiwał od nich rozwagi połączonej z prostotą i uczciwością moralną, a także powierzenia się Opatrzności.

 

Życie konsekrowane odsłania głęboką naturę każdego powołania chrześcijańskiego do świętości oraz dążenie całego Kościoła – Oblubienicy do Chrystusa, jedynego jej Oblubieńca. Stanowi ono cenny i nieodzowny dar dla teraźniejszości i przyszłości Ludu Bożego, ponieważ jest głęboko zespolone z jego życiem, jego świętością i misją /Vita consecrata,3/. Powołania do tych stanów życia są darami cennymi i koniecznymi, które potwierdzają, że także dzisiaj naśladowanie Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego, świadczenie o absolutnym prymacie Boga oraz służba na rzecz innych przedstawiają uprzywilejowane drogi ku pełni życia duchowego.

 

 

Decydującą rolę o przyszłości powołań w Kościele odgrywają rodziny, w których świętość miłości małżeńskiej, harmonia życia rodzinnego, duch wiary w rozwiązywaniu codziennych problemów życia, otwartość na innych, zwłaszcza na biednych, uczestnictwo w życiu wspólnoty wierzących, stanowią właściwe środowisko dla odkrywania Bożego powołania i dla jego wielkodusznej realizacji ze strony dzieci. Potrzeba intensywnej modlitwy angażującej całą wspólnotę chrześcijan. Ważne jest, aby wspólnoty chrześcijańskie stawały się prawdziwymi szkołami modlitwy, zdolnymi do wychowywania do dialogu z Bogiem oraz do formowania wiernych, którzy coraz bardziej otwierają się na Bożą miłość. W ten sposób każdy uczeń Chrystusa wzrasta w gorącym pragnieniu, aby Bóg był znany i kochany, a Jego miłość wypełniała życie.