O nas
Trochę historii...
12 listopada 1989 roku Ojciec Święty Jan Paweł II kanonizował Brata Alberta - Szarego Brata, zwanego również Biedaczyną z Krakowa, by wskazać światu, że warto podjąć trud zmagania się o dobro tlące się w każdym człowieku, zwłaszcza w tym, który sam sobie pomóc nie może, który został skazany na odepchnięcie i odrzucenie przez społeczeństwo, w jakim żyje.
Jakie były początki tego dzieła? Oto staje przed nami człowiek w sile wieku, który ma już za sobą różne życiowe perypetie: stratę rodziców w dzieciństwie, udział w powstaniu styczniowym, ukrywanie się przed prześladowaniami, studia malarskie poza granicami Polski i świetnie zapowiadającą się karierę. Przemierza uliczki Krakowa miarowo wystukując rytm protezą będącą pamiątką po walce o wolność Ojczyzny. To wędrowanie ma swój cel: wyszukuje bezdomnych, zwłaszcza dzieci i młodzież, by udostępnić im swoje małe mieszkanie ocalając ich przed zamarznięciem na ulicy. Z biegiem czasu trafia w miejsce w niczym nie przypominające domu, będące schronieniem dla wielu ludzi borykających się z problemem bezdomności, alkoholizmu, odrzucenia czy zapomnienia. W jednym pomieszczeniu stłoczeni byli starcy i dzieci, ludzie chorzy i zdrowi; ci, którym z życiu się nie powiodło, jak również zwykli przestępcy.
„Ja ich tak nie zostawię” - ta jedna myśl kołatała w sercu i duszy Adama Chmielowskiego. Od myśli i pragnienia podsycanego miłością przeszedł do czynów. Przyjął prosty habit i nowe imię - Brat Albert. Zamieszkał wśród ubogich stając się ich ojcem, opiekunem
i bratem, pomagając im odzyskać wiarę w Boga i człowieka.
Nie pozostał sam w tej trosce o człowieka. Pierwsi pomocnicy wyrośli spośród samych podopiecznych ogrzewalni, która w szybkim tempie przyjęła nazwę „przytuliska”. Tak oto pierwsi bracia - od imienia brata Alberta nazwani albertynami - wpisali się w krajobraz Krakowa.
W 1891 roku, 15 stycznia otrzymały habity pierwsze albertynki. Nie miały łatwego zadania, bowiem środowisko ich życia i pracy dalekie było od ogólnie przyjętych norm życia zakonnego. Pan Bóg jednak błogosławił rozwijające się dzieło tak, iż w krótkim czasie powstały nowe miejsca posługi ludziom najbardziej potrzebującym.
Brat Albert zalecał swym braciom i siostrom zachować Ewangelię i Przestrogi duchowe św. Jana od Krzyża. Jako naczelną zasadę swych Zgromadzeń postawił radykalne ubóstwo, by bracia i siostry sercem wolnym od posiadania i przywiązania do czegokolwiek, mogli naśladować Chrystusa, a przez prosty styl życia i ciężką pracę bardziej zbliżyć się
i upodobnić do swych biedaków. W ubóstwie stał się Brat Albert najwierniejszym naśladowcą św. Franciszka. Mówił: „Nie chcemy być zaraz na początku jakąś lichą gałązką rodziny franciszkańskiej, ale idziemy prosto do źródła, chcemy naśladować wprost ubóstwo Ojca naszego, Franciszka”. Druga cecha albertyńskich zgromadzeń to ofiarna, pełna miłości bezinteresowna służba ubogim. Założyciel wpajał braciom i siostrom przekonanie, że służąc ubogim – służą samemu Panu Jezusowi. „Im więcej kto opuszczony – mawiał – z tym większą miłością służyć mu trzeba, bo samego Pana Jezusa w osobie tego zbolałego ratujemy”.
Albertynki dziś
Przesłanie, któremu św. Brat Albert był wierny przez całe swoje życie, staramy się realizować w Polsce na terenie trzech prowincji: krakowskiej, warszawskiej i poznańskiej, a także poza granicami kraju: w USA, Watykanie, Anglii, na Ukrainie, w Argentynie oraz w Rosji (Syberia) i Boliwii, gdzie podejmujemy pracę misyjną.
Terenem posługi sióstr są domy opieki dla osób starszych i samotnych, domy pomocy społecznej dla dorosłych i dzieci, przytuliska otwarte dla ludzi bezdomnych, świetlice i ochronki dla dzieci z rodzin wielodzietnych i dysfunkcyjnych, hospicja dla terminalnie chorych, domy księży emerytów, kuchnie dla głodnych, ośrodki interwencji kryzysowej, domy samotnej matki oraz placówki parafialne, gdzie siostry obejmują swą troską chorych, ubogich i samotnych, katechizują, są zakrystiankami i organistkami.
