Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili. (Mt 25, 40)
Przyjmij, służebnico Chrystusowa, welon twojej profesji, po którym wszyscy poznają, że należysz w pełni do Jezusa Chrystusa i oddana jesteś służbie Kościoła. (z obrzędu profesji)
Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić. (J 15, 5)
Przeto czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie... (1 Kor 10, 31)
Im więcej kto opuszczony, z tym większą miłością służyć mu trzeba, bo samego Pana Jezusa zbolałego w osobie tego ubogiego ratujemy. (św. Brat Albert)
Wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego. Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci. (Flp 3, 8)
Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swojej nagrody. (Mt 10, 42)
A On rzekł do nich: «Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco...» (Mk 6, 31)
Pragnienie „wywdzięczenia się” Synowi Bożemu, który przyjął mękę z miłości do człowieka, zaprowadziło św. Brata Alberta do ludzi najuboższych i najbardziej opuszczonych. Rozpoznał w nich bowiem godność synów Bożych i „najmniejszych” braci Chrystusa. (z Konstytucji)
Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą, wszystkiego użyczy im Ojciec, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich. (Mt 18, 20)

Konstytucje o Zgromadzeniu

U źródeł powstania Zgromadzenia leży głębokie przejęcie się Założyciela miłością i dobrocią Boga wobec człowieka, objawioną w tajemnicy Wcielenia i Odkupienia, połączone z wielką wrażliwością na cierpienie oraz nędzę duchową i materialną bliźnich. Pragnienie „wywdzięczenia się” Synowi Bożemu, który przyjął mękę z miłości do człowieka, zaprowadziło św. Brata Alberta do ludzi najuboższych i najbardziej opuszczonych. Rozpoznał w nich bowiem godność synów Bożych i „najmniejszych” braci Chrystusa.

Św. Brat Albert był wiernym naśladowcą św. Franciszka z Asyżu. Za jego przykładem, z rozważania życia Chrystusa Pana ukazanego w Ewangelii wyprowadzał obowiązek kształtowania własnego życia w duchu ewangelicznych rad i błogosławieństw, czyniąc to z synowskim posłuszeństwem względem Kościoła.

W duchowości i stylu życia św. Brata Alberta spotkało się Franciszkowe umiłowanie ubóstwa, wyrażające się w jego zawołaniu „Bóg mój i wszystko”, z owym „NIC” św. Jana od Krzyża, nakazującym wyrzekać się wszystkiego, co nie jest Bogiem. Św. Brat Albert potwierdzał czynem swe głębokie przekonanie, że „dla zjednoczenia się z Bogiem należy wszystko poświęcić”.

Wspólnota albertyńska należy do rodziny zgromadzeń franciszkańskich, dlatego też opiera swoje Konstytucje na Regule i Życiu Braci i Sióstr Trzeciego Zakonu Regularnego Świętego Franciszka.

Szczególną cechą Zgromadzenia jest łączenie modlitwy z pracą służebną, za przykładem św. Brata Alberta, którego życie wypełnione niestrudzonym czynem posługi najbiedniejszym i opuszczonym, przepojone było modlitwą sięgającą kontemplacji. Dobroć, życzliwość i miłość, którymi winna odznaczać się albertyńska posługa, mają swe źródło w głębokiej i autentycznej więzi z Bogiem. Od Jezusa, który stał się Chlebem Życia, siostry uczą się być „dobrymi jak chleb”.

W każdym człowieku, a szczególnie potrzebującym, siostry starają się dostrzegać obecnego Chrystusa, w myśl słów: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci Moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. Ze swej miłości nie wykluczają żadnego człowieka, środowiska, ani narodu. Za przykładem Chrystusa obejmują miłością zarówno ubogich i bogatych, dobrych i złych, chrześcijan i niechrześcijan. Zgodnie jednak z celem wyznaczonym Zgromadzeniu przez Założyciela, siostry wychodzą z czynną miłością naprzeciw najbardziej potrzebującym i opuszczonym, ponieważ „im bardziej kto opuszczony, z tym większą miłością służyć mu trzeba, bo samego Pana Jezusa zbolałego w osobie tego ubogiego ratujemy”.

Zgromadzenie poświęcone jest Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Zgodnie z duchowością franciszkańską, otacza szczególnym kultem Najświętszy Sakrament, żywi nabożeństwo do tajemnicy Wcielenia, Męki i śmierci Zbawiciela oraz do Najświętszego Oblicza.

W Zgromadzeniu żywy jest kult Chrystusa Cierpiącego Ecce Homo, którego wizerunek namalował św. Brat Albert. Kontemplując Chrystusa Ecce Homo, albertynki uczą się rozpoznawać godność synostwa Bożego w każdym człowieku, a zwłaszcza w ludziach, którym służą, aby odnawiać w nich zatarte piękno Bożego obrazu.

Św. Brat Albert oddał swoją rodzinę zakonną pod opiekę Matki Bożej Częstochowskiej, o której powiedział na łożu śmierci: „Ta Matka Boska jest waszą Fundatorką, pamiętajcie o tym”.

Za wzorem Założyciela, Zgromadzenie odznacza się też pełnym ufności nabożeństwem do św. Józefa, żywiciela Najświętszej Rodziny i patrona Kościoła świętego.

Głównymi patronami Zgromadzenia są: św. Franciszek i św. Klara oraz św. Brat Albert i bł. s. Bernardyna.

nowicjat.JPG
© Zgromadzenie Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim (ZSAPU)
wykonanie:strony www Słupskstrony internetowe słupsk